çatıdaki sevişgen.

2010-03-02T21:21:00.002+02:00

selam
resmen üşendiğimden yazmadım sittin senedir.
hatta öyle bi hale dönüştü ki sayfa da geri geri gitti her seferinde

mesela doğum günüm bile geçti, onun hakkında bile bişey yazmamışım.
ve şuan koşullarım çok feci.

çok feci derken,
üzerimde sanırım yıkandıktan sonra filenin içinde bi süre kaldığı için deli berbat kokan bi t-shirt var.
neden bugün bunu giydim bilmiyorum.
aslında biliyorum başka bişey giyecektim ama,
giydiğim kotla beni tek göbekli göstermeyen şey buydu bu sabah,
ve benim giyinmek için sadece 5 dakikam kalmıştı.
kokusunu yola farkettim,
ve montumu çıkarmaya tenezzül etmedim.

şimdi diceksin o zaman ne farketti yani,
şişman gösteren bişey de giyebilirmişsin.
haklısın ganga der geçerim.
salaklığımı ben de derste farkettim zaten.

şimdi olanları biraz özet geçeyim.
doğum günüm klasik bir sıkıntıyla geçti.
halbuki ben çok çok farklı hayal etmiştim yani
artık bu planlarımı 30'uma saklıyorum.
sonra bu aralar inanılmaz,
ama gerçekten çıldırmış gibi bişeyler yiyorum
yani benim hayatımda hiç daha önce bu kadar iştahım olmamıştı
bazen inanamıyorum kendime
bu gidişe bir dur

izmir belediyesi'ne çok kızgınım iki gündür
ÖĞRENCİ KARTIM TAM basıp duruyo
madem tam basıcaktım niye aldım yani bunu
resmen memleket meselesi haline getirdim ama son paramı vermiştim ben o kartla bi buçuk hafta gidicektim rahat rahat
şimdi öyle mi?
nah öyle.

haftaya babamlar buraya geliyolar,
böyle onlarla iki gün geçirip sonra ortadan kaybolmalarına bayılıyorum.

sonra bu ay içinde istanbul'a gidicem ki şuan için beni en heycanlandıran kısım bu, bu aralar.

insanların gün geçtikçe bu kadar garipleşmesine hayretler içinde kalıyorum
sonra diyorum biz mi çok normal büyüdük
yoksa "yeni nesil" mi böyle.
ki düşün ben 90'lıyım,
92'liler dediğim belli bir kısıma şuan inanamaz haldeyim.
hele ki gerisini düşünemiyorum.
2 sene bu kadar yıkıcı olmamalı.

başkaa başkaa
ne var valla aklıma gelmiyo şuan
ama erasmus'a başvurmamak
bu haftasonu için gidip izin yazmak
ve pazar günü kızlarla içip pazartesi ta novel'a kadar uyumak planlarım arasında.

ha bir de lomoları artık bastırmalıyım bir ara.
böyle yani

ayrıca bugün resmen metrodaki turnikelerden geçerken biri girdi bana
ve AĞH diye bir ses çıkardım
resmen tecavüz sahnesiydi
ama bozuntuya vermeden ordan derse yetişmek için uçmam
ve o ağrıyı es geçmem çok profesyonelceydi kabul et
etmezsen allahlessness

ya bi de forumdan dönerken yanımızdan geçen biri HIAAAĞĞĞ ORTADAKİ SELEEN'e benzer bi kaç kelime bağırdı öküz gibi
göremedim kim olduğunu çünkü gözlüklerim yoktu tanıyamıyorum
ama ha? diye kaldım bi çözmeye çalıştım o sesin ne dediği
valla zordu azizim

türkiyede her üç terziden biri kendi söküğünü dikemiyor videosunu da seyredin
her seferinde işiyorum izlerken felan.

reenk.

2010-02-20T23:39:00.002+02:00

dün gece içtikten sonra yaptıklarımın rezillik duygusunu sabah çok acı bi şekilde yaşamam tabi hiç hoş olmadı.
ve ilk defa o derece sarhoş olduğumu biliyorum ben, hani eğlencesi iyi hoş tamam çok güzel de, telefondan filan uzak tutsunlar beni bi daha.
ama en güldüğüm şey, aslı uyurken kusmuş ve hatırlamıyo. sabah kalktığında anlamamış onların nerden geldiğini.
şoku düşünsene öyle bi anda.

bi de gözlüğüm kırılmış, sanki 10 kuruş kaybetmiş gibi önemsemedim.
niye bilmiyorum eskiden olsa ev yanmış gibi tepki verirdim.

"akşamdan kalma"lık durum hala devam ettiği için sanırım gidip deli gibi uyicam.
yarın da saçımı boyatıcam filan.
böyle yani.

doğum günüme yakın zamanlarda da çok duygusal oluyorum,
mesela salı günü insanlar kutlicak filan ya hemen ağlayasım geliyo,
ezgi kargoyla bişey yollamış,
50li menapozlular gibi hissettim kendimi gülüyoken böyle ağlamaya başladım bi anda filan.

sonra da oturup cem yılmaz izledim,
oh dedim.

2010-02-17T17:30:00.000+02:00

meraba
sonunda izmir'e dönebildim, hem de pazar günü.
fakat yurtta yine bi internet kriziyle karşı karşıya olduğum için, ancak yazabiliyorum.
son 5 günde, hayatımın bir bölümü garip bi şekilde değişti.
hiç olmayacağını artık oranlarla hesaplayıp, oturup bir karara bağladığım şeyler bir anda nasıl tersine dönebildi,
sorsan söyleyemem
anlat desen nerden başlarım bilemem

ama şu kadarını bilebilirsin,
son zamanlarda hayatımda olsa ben onu mutlu ederim dediğim adam
artık hayatımda
ve o da beni mutlu edecek gibi duruyo.

en güzel şubat hediyesi oldu.

haftaya 23.nde doğum günümü kutlicam ama,
herkes yanımda olsun istiyorum.
hepimiz böyle eğlenelim, unutamayalım istiyorum.
herkese sarılmak,
sonra bırakamamak istiyorum.

çünkü 20. yıl garip ve önemli.
çünkü en güzel doğum günümü de bundan 10 sene önce kutlamıştım.
her 10 senede bir olsun istiyorum.
her 10 senede bir yapmak.

bir de son birkaç gündür, insanların aslında ne kadar ortak bi yapısı olduğunu farkediyorum.
hani utanmasa amerika'daki john benim kardeşim çıkacak.
nasıl bi sistemi var bilemiyorum tabi dünyanın ama,
sen onu mutlu ettiğin sürece,
seni mutlu etmeye gönüllü gibi duruyo.
ya da bu tamamen benim optimistliğimden.

özlediklerim giderek çoğalıyo,
ama bu yine de beni mutlu ediyo.

ve ben artık ismail yk'ya saygı duyuyorum.

2010-02-12T00:13:00.002+02:00

- zayıflıktan kopucak arkadaşlarım "kilo aldım yaa hufff" cümlesine başladıkları anda pınaaarrbaşşşı burmaa burmaaa yaaaryaaaryaaaryaaaryaaar yar ammmaaann diye bağırarak seslerinin duyulmamasını istiyorum.

-anaokulunda saat dokuzu beş geçe atam dolma bahçe'de satırlarıyla başlayan şiiri, büyük bi şevkle saat dokuzu beş geçe, atam bommmbabah çede diye biliyodum. ilkokula gelince doğrusunu öğrenebildim.

-yıllarca mustafa sandal'ın aya benzer yüreğim doğal olarak takipteyim şarkısını, aya benzeeeer yüreğim e doğal olarak da ibneyim diye söyledim. halbuki bana çok mantıklı gelmişti.

-ilkokuldayken sınıfta kaldım cümlesini duyduğumda, artık bir sene okulda yaşamaya mahkum insanlar olduğunu düşünüyodum.

-küçükken evimizin merdivenlerinden çıkarken hep tam arkamda kırmızı vücutlu biri var diye korkardım, dönüp dönüp arkama bakar, hatta arka arka çıkar, ama bu sefer yine arkamda olduğunu düşünür hızlı hızlı çıkmaya çalışırdım.

-dünyayı allahın karnındaki bebek zannederdim.

hadi.

2010-02-10T19:45:00.005+02:00

merhaba
ben bu son günlerde facebook'umda sağ altta kırmızı yanmasını özledim.

özlediğim şeyler bu kadar basit değil.

ben dün birşey farkettim
30 dakika ortalama 62 seneyi bir çırpıda alt edebiliyomuş.
nasıl diye sorma,
öğrenmeni istemem.
sen de kırılsan, kime yarar?

ben koştuğum için mi kaçar?
yoksa o kaçtığı için mi ben koşarım?
ayrıca bunun konumuzla ne ilgisi var?

insanlar bir çırpıda tek birşeyi silerken büyük gözlerle izlerdim
şimdi izlediğim karenin içindeyim
üzerlerine yeni şeyler çizmek nasıl bir his azıcık farkındayım
öğrenmeni istemiyorum nasıl diye,
kırılmanı istemem.

ama ben yine de kırılıyorum,
çünkü tek bir küçük,
ama gerçekten çok çok küçük bi seçim,
senin değerini bu kadar belli etmemeli.
etmesin, kırılmasın bi insan.
ikisi gelsin ve gitmesin.

ben ne istiyorum öğrenmek isteme.
kırılmanı istemem.
ama ipucu verebilirim,
30 dakika 62 seneyi bi çırpıda yenmesin istiyorum.

ama bunun seninle ne ilgisi var?

2010-02-09T15:15:00.003+02:00

bugün ortasından sıkılmış diş macunu gibi oturup selena'yı ve izdivaç programını izlemem nolucak peki.
hani selena'da gözlerim doldu bi yerde, ağladım bildiğin.
izdivaç programında da kız hakkında yorum yaptım. TEK BAŞIMA.

allah kimseye regl sendromu vermesin.

2010-02-08T21:03:00.002+02:00

çok garip şeyler olunca en yakınlarını tanıyamazsın ya,
öyle, ama mutlu olduklarını bilmek herşeyi göz ardı etmene yetecek noktaya çeviriyo seni.

ama bu aralar konu bu değil.
daha doğrusu dünden sonra.
şimdi ben herşeyi net olarak biliyoken,
neden bişeylerin peşinde koştuğumu bilmiyorum.

hatta dün ve bugün de, çağrı gayet herşeyi bi adam gözüyle,
ki aynı şeyleri daha iki gün önce, rollerle sabit yaşamış olarak anlattı bana.
hak verdim,

ki ben zaten hep hak veririm.

ama konu yine bu değil.
madem "aşk" yok ve yol sadece orda mübah,
ne kadar zor olabilir bi "gülegüle".

ben love actually'i seyredip huzur bulmak istiyorum.

2010-02-07T03:59:00.002+02:00

bugün melih ve deniz'le kısa da olsa çok güzel bi gün geçirdik bence.
aşklarım abi onlar benim resmen.
böyle sürekli kollarımın altında yaşasınlar ordan çıkmasınlar istiyorum.

sonra bu akşam 9'da gittiğimiz misafirlikten sabah 4'te dönmemiz de ayrı bi olay değil de nedir.
okan'ın bittiğini gördüm oğlum dünya gözüyle, o derece.

insanlar bazı şeyleri oturup bi de ciddiye alıyolar ya,
çok gülüyorum.
bi de şeye gülüyorum,
böyle olayları abartıp aman yarebbim atlatamıyorum tribine.

yarın ölürsem bugün taktıklarımla değil,
hayallerimle mutlu ölmek istiyorum ben.
net.

2010-02-06T01:27:00.002+02:00

bugünkü doktorlar çok komikti.
baş dönmem var dediğimde zenci kılıklı olan "alkol var mıydı alkol?" "hadi yeme beni" diye dalga geçti.
güldük.

sonra babamı beklerken annem ilk defa hayat hikayesini anlattı.
ilk defa anneme dair bişeyler biliyorum artık.
bu duygu o kadar garip ki,
geçmiş bilmek, neler yaşadığını bilerek buraya geldiğini görmek.
ben daha yeni farkediyorum.

sonra babamın işyerinde yemek yedik.
ki eğlendik baya bence,
başka şey düşünmeden yediğim yemeklerden biriydi.
tek sıkıntım,
boğazın dibimde olması,
o ışıkları öyle görmek,
ve babamın elimden aldıklarına hayıflanmak oldu.

değişmeyeceğine göre,
atlıyorum.

çisem bize gelicekti,
ama son yaşananlardan sonra "gelemiyorum" cümlesini kuracağını biliyodum.
şaşırdım diyemicem.
ama kendimle ilgili atladığım çok şey var geçtiğimiz aylarla ilgili,
çok uğraşıyorum hayatımda bişeylerin düz gitmesi için,
bugün yorulduğumu farkettim.
hani gerçekten,
dipte nefessiz kalmak gibi,
son adım,
artık kırmızı yansın ister gibi.
insanların hayatlarını değiştirerek gitmeye çalıştığım yolda,
en başta kendimi bırakmam, belki yanlıştı.
çünkü elimde patladım.

ve ilk defa gerginlikten şuan ateşim çıktı.

kısası seni seviyorum olan herşeyi konuştum
mu?

şimdi nasıl ayırmalıyım
doğuyu batıyı?

2010-02-04T14:54:00.003+02:00

ne var biliyo musun,
çisem şu son zamanında düştüğü durumun farkında değil,
bunu ona açıkça söyleyince de kızıyo.

insanları sevme biçimim yanlış demek ki.
madem istiyo,
onu bu mutlu edicek,
ben de artık yalan söylicem.

2010-02-04T04:45:00.004+02:00

saat 04:46
hayatıma sokmaya çalıştığım adamın nasıl uyuduğunu düşünüyorum
çok rezil bi his aslında, çünkü çalışıyorum.
ama suratının yarısı felçli gibi sadece tek yöne olan gülümsemeden var şimdi
kafam da diyo ki bu kadar saf olmaya devam edersen nah korursun sen kendini

kafam kaşınıyo
soğuk ama

gülüyorum yani.

2010-02-04T00:34:00.002+02:00

çocukluk arkadaşlarıyla toplaşmamız tek kelimeyle muhteşemdi.
hani resmen mekanı kapatmış gibi olduk.
zaten herşeyi bize yaptılar.
ama son zamanlarda bu kadar güzel bi gün daha geçirmemiştim kessinlikle.

onun dışında bugün her türlü kar engebesini atlattım sona ulaştım derken,
minibüsten inip iki adım atıp yere kapaklandım direk.
düşerken hep gözümde bi kamera olsa da o anı yavaştan tekrar izlesem istiyorum.

sonra travis closer çaldı ben mağazadayken, çok gerildim, öyle böyle değil.
sonra robbie williams çaldı rahatladım.

bir de,
çok sinirliyim.
tamamiyle pms'e vermek istiyorum suçu.

zaten dün gece rüyam kadar saçma bişi daha da olamaz yani.
gay bi adam beni koruyodu çok saçma bi şekilde.
bi sevgili edasıyla,
ama gay olduğuna yemin edebilirim,
zaten seks bar gibi bi yerdi olduğum yer.
çok garip bi adamdı ama ya.
sanki yolda karşıma çıkçak gibi.

gel suyu boşaltıp yeniden dolduruyorum dedikçe ben,
tamam diyo.
kendi bile inanmıyo ya buna, neyse.

şimdi söyle bana bu yaptığın insanlığa sığar mı atalay?
ha sığar mı burak?
söyle!

2010-01-31T14:34:00.001+02:00

babam dün yiğenlerini filan görmeye giderken
"onlara çatos patos aldım" dedi.

çatos patos oğlum.
tarihte bi ilk.

2010-01-31T02:00:00.003+02:00

ben olucakları bilmeme rağmen saf gibi bekliyorum ve hala hayal kuruyorum ya
ağzıma sıçıyim işte tam bu noktada.

neyse, bugün izmiti çok özlediğimi farkettim.
bir de arabada anidem comptine d'Un autre ete lapres midi çalmaya başladı.

arkaya dönüp arandım.

bazen komik duruma düşüyorum ama ışıklar çok güzeldi.

2010-01-29T17:04:00.004+02:00

dün akşam eve döndüm.
babam ve annem yeni saçlarıma tahmin ettiğim kadar kötü tepki göstermediler.
heves diye gördüklerini biliyorum.

bence de öyle.
daha doğrusu heves değil de,
kendimi bulduğum durumlardan kaçırma yöntemi.
oturup gerçeklerle yüzleşmektense,
bişeyleri değiştirip ertelemek.
çünkü en kolayı.

zaman geçtikçe odam çok yabancı gelmeye başladı.
her geldiğimde sanki belli bi yerdeki hep kaldığın pansiyon haline geldi.

en kötüsü de insanın kendi ailesinden kopabildiğini görmek
kopabilmek yani,
kopartabilmek istediğinde bağlarını.

bu bile kolaysa,
daha ne var zor kalan geriye?

tek değişen şey bu değil.
annem de değişmeye başladı.
yıllardır kuramadığı iletişim çabasını her seferinde belli ediyo.

dün telefonda birine "kızımla sohbet ediyoruz karşılıklı" dedi.
bu hayatında ilk kez kurduğu bi cümle.
babamınki de "seni seviyorum" olucak.

hayat gerçekten çok ilginç bi yapı.
yani kaybettiklerin ve kazandıklarınla.
mantığımla oturttuğum birçok şey,
aslında daha az yara almam için.
ama bunun yanında kaybettiklerim,
daha çok acıtıyo mu?
evet.

haftaya salı günü kimisi anaokulundan, kimisi ilkokuldan beri arkadaş olduğum arkadaşlarımla görüşücem.
biz bunu her sene yapıyo gibi bişeyiz.
en azından bu bağın kopmadığını görmek,
çok güç veren bişi.

bu haftasonu da dedemin analogunu isticem amcamdan.
sonra onunla istanbul'a gidicez.
ve bu çok eğlenceli olucak.

ama nedense bi kilo saman yutmuş gibiyim.

2010-01-26T00:57:00.003+02:00

bugün ikinci senenin ilk yarısı da bitti.
zamanın bu kadar çabuk geçmesi beni çok korkutuyo aslında.
daha fazla ilerlemesin istiyorum.

bu satırları ağzımda gri bir kalem tutarak yazıyorum.
nedenini bilmem.

ve bugün yine önemli bişeyin farkına vardık sevgili selenin hayatında;
demek ki neymiş, hala bişeyler için hayal kurma hızım fazlaymış,
azami hızım 5 ay olmalıymış,

çünkü nedenmiş,
selen bişeyler için hayal kurmaya başlayıp,
bunların yanına bile yaklaşmadan bittiğini görünce,
üzülüyomuş.
kırılıyomuş.
kendinden başka onu toparlayanı yokmuş.

öff,
ta en başa döndük yine,
bu kısa sürse bari.

yani gerçekten mutluydum ben ya.

2010-01-25T03:56:00.002+02:00

deniz şarkıyı nerdeyse tamamlamış, ve bence muhteşem olmuş.
bu saatte oturmuş ben poetry finalime çalışıyorum.
muse feeling good çalıyo.

makyajımı çıkarmam ve üstümü değiştirmem gerek ama nası üşeniyorum anlatamam.

bir de izmir eksi binbeşyüz derece.
bugün bi ara donduğumu zannedip korktum otobüs beklerken.

bi de çok fazla labne yedikten sonra bu midem yukarıya doğru çıkan alevin beni ejdarha yapmasından sıkıldım.

yapıcak çok da işim var, daha hiç birini yapmadım.

2010-01-23T12:49:00.002+02:00

bu haftanın son finalini de dün olunca, niyetim house izleyip gece 3 gibi filan yatmaktı.
nerdeeğğ,
bütün hafta uykusuz kalınca, dün 10 buçukta sızıp,
bugün 11 buçukta kalktım.
inanılmaz bi geceydi, çünkü binlerce, ve bu abartısız, binlerce rüya gördüm.

bi kadın büyülenmiş ağzından tonla böcek kusuyodu.
chase'le seviştiğimi gördüm çok garipti.
bi çocuk vardı küçük mavi gözlü, onla çok iyi anlaşıyoken bi anda kırılıyodu bana sebepsiz yere.
ve daha bir sürü şey yani.

ama bu haftanın en güzel olayları benim için piyanoda bişeyler üretebilmek,
bi de yazdığım bişeyi denizlerin bestelemesi oldu.
bugün denizle görüşücem, sample halini dinleticek şarkının.

ve birazdan hazırlanıp çıkıcam,
hüseyin ve serter bana cumartesilerini ayırıyolar ki, starbucks'a gidip üst sınıf insanı gibi davranıcakmışız.
planımız bu,
sanattan jazzdan belgeselden bahsedicez.

5 dakikadan fazla dayanamicağımı biliyolar.

2010-01-20T21:51:00.002+02:00

bazı şeyler için çok fazla ve gereksiz yere hayal kurunca,
hani her adımı atmayı hesaplayınca,
ve aslında hiç de öyle olmadığını olmicağını filan görünce,
birazcık bozuluyosun.

çok değil.

alt tarafı uyku düzenin bozuluyo,
dikkat kaybı yaşıyosun,
ne biliyim ben başın sürekli ağrıyo,
insanlarla görüşmek istemiyosun böyle bi canın sıkkın oluyo.
anlatmaya mecalin bile olmuyo ama herkes bilsin
herkes seninle ilgilensin,
kimse seninle konuşmasın istiyosun.

birazcık,
çok değil.

2010-01-19T01:25:00.004+02:00

yani kızmıyorum.
aslında bazen sinirleniyorum ama konu bu değil.

bugün mutlu olmayı gerçekten birinin ağzından duyunca, hem de bir ağız dolusu,
çok garip geldi.
kıskanmak mı bilmiyorum,
ama sadece biri değil, herkes bir anda büyük ağızlarla gülmeye başlayınca,
sadece bir saniye, çok değil, durumumu düşündüm.

ben geçen zamanı sayıp, gurur yapıp, başkaları için çabalayıp,
kendimi ikinci, üçüncü plana atıp,
bazen plana bile almayıp, bir süreden sonra insanların fikirleriyle yaşamaya başlayan,
ve bunlarla üzülmeye alışan, kendim olmayan bir çok özellik katmaya çalıştığım,
kendimden pay biçtiğim, ödün verdiğim,
veremediğim, hala karşıdan bir adım beklediğim bi dönem geçiriyodum.

karşıdan beklerken karşıyı da düşünüyodum,
fazla buzdolabı süsü gibi üzerinden atamadığın bir şeye dönüşmek değildi benim istediğim
en son böyle olduğumda, kimse bana söylemedi çok ileri gittiğimi
çünkü ben tamamiyle benim duygularımla adımları atmıştım

şimdi karşıyı da düşünüyorum,
ama motorla geçmek o kadar kolay değil bu sefer
her ne kadar sabahları yolda uyurken hayal kursam da,
motorda kurduğum hayaller de gerçekti, daha belki 7 ay öncesine kadar.
şimdi hiçbirine sahip değilim, bu beni korkutan

beni korkutan şey,
hayal ettiğim o fotoğraf karelerinin gerçek olmayacağı değil
gerçek olup sanki hiç olmamış gibi bitebileceği
ya da sanki sadece ben gerçek sanmışım gibi davranılacağı

istediğim üç beş değil,
sadece gerçekten insanların ne hissettiği
iyi ya da kötü kayırmadan söyleyebileceği bi hava durumunda
eminim ben daha güneşli dolaşırdım şimdiki parçalı bulutlara göre.

2010-01-15T23:02:00.002+02:00

hepsini seçip kopyalayabiliyorum,
yapıştırabiliyorum, değiştirip üzerine oynayabiliyorum.

bir hafta oldu,
ben yüzdüm, saçlarımın dipleri çıktı,
burnum yeni iyileşti.
deri ceket bile buldum, almak için babamın fikrini almayı bile düşündüm.

hala bir gram bile ilerleyemedin.

arkadaşlarım yurtdışına gittiler,
bazıları ev değiştirdi,
kimileri sokakta sabahladı bi kaç gece,
sırf eğlencesine,
ben hala niye böyle kaldığını sorguladım bişeylerin.

bazılarıysa kendilerine sevgili buldu,
şimdi onlarla çok mutlu,
ama ben yine neden böyle olduğunu sordum oturdum kendi kendime.

bişeyler büyüyo,
sonra sıkılıp küçülüyo,
ben hayal ediyorum, insanlar yine de konuşuyo.

sen susmaya devam et,
ben sanırım hayal ederim.
ha bir de,
ben böyle iyiyim.

2010-01-15T01:40:00.002+02:00

ve tekrar başladığını farkettim herşeyin.
çünkü geçen sene bu tarihlerde ben, içimdekilere hazırlıklı biri değildim.
bu sene hazırlıklı mıyım? tabii ki hayır.
çünkü bunun için yetiştirilmedim.

sadece daha yakın olmaya ihtiyacım var bazen.
ve tekrar başlamanın tek nedeni bu.

insanlar bazen sıkılır, bazen doğar,
bazen aşık olur ve ölür.
arada yemek de yer belki,
ama bu sadece istersen gideceğin yollardan biridir.

benimse sadece daha yakın olmaya ihtiyacım var.
ama aklımdan çıkarmadığım tek şey hep,
aynı gökyüzü altında hiçbiryerin uzak olmadığıdır.