çok garip şeyler olunca en yakınlarını tanıyamazsın ya,
öyle, ama mutlu olduklarını bilmek herşeyi göz ardı etmene yetecek noktaya çeviriyo seni.

ama bu aralar konu bu değil.
daha doğrusu dünden sonra.
şimdi ben herşeyi net olarak biliyoken,
neden bişeylerin peşinde koştuğumu bilmiyorum.

hatta dün ve bugün de, çağrı gayet herşeyi bi adam gözüyle,
ki aynı şeyleri daha iki gün önce, rollerle sabit yaşamış olarak anlattı bana.
hak verdim,

ki ben zaten hep hak veririm.

ama konu yine bu değil.
madem "aşk" yok ve yol sadece orda mübah,
ne kadar zor olabilir bi "gülegüle".

ben love actually'i seyredip huzur bulmak istiyorum.