bugünkü doktorlar çok komikti.
baş dönmem var dediğimde zenci kılıklı olan "alkol var mıydı alkol?" "hadi yeme beni" diye dalga geçti.
güldük.

sonra babamı beklerken annem ilk defa hayat hikayesini anlattı.
ilk defa anneme dair bişeyler biliyorum artık.
bu duygu o kadar garip ki,
geçmiş bilmek, neler yaşadığını bilerek buraya geldiğini görmek.
ben daha yeni farkediyorum.

sonra babamın işyerinde yemek yedik.
ki eğlendik baya bence,
başka şey düşünmeden yediğim yemeklerden biriydi.
tek sıkıntım,
boğazın dibimde olması,
o ışıkları öyle görmek,
ve babamın elimden aldıklarına hayıflanmak oldu.

değişmeyeceğine göre,
atlıyorum.

çisem bize gelicekti,
ama son yaşananlardan sonra "gelemiyorum" cümlesini kuracağını biliyodum.
şaşırdım diyemicem.
ama kendimle ilgili atladığım çok şey var geçtiğimiz aylarla ilgili,
çok uğraşıyorum hayatımda bişeylerin düz gitmesi için,
bugün yorulduğumu farkettim.
hani gerçekten,
dipte nefessiz kalmak gibi,
son adım,
artık kırmızı yansın ister gibi.
insanların hayatlarını değiştirerek gitmeye çalıştığım yolda,
en başta kendimi bırakmam, belki yanlıştı.
çünkü elimde patladım.

ve ilk defa gerginlikten şuan ateşim çıktı.

kısası seni seviyorum olan herşeyi konuştum
mu?

şimdi nasıl ayırmalıyım
doğuyu batıyı?