yani kızmıyorum.
aslında bazen sinirleniyorum ama konu bu değil.

bugün mutlu olmayı gerçekten birinin ağzından duyunca, hem de bir ağız dolusu,
çok garip geldi.
kıskanmak mı bilmiyorum,
ama sadece biri değil, herkes bir anda büyük ağızlarla gülmeye başlayınca,
sadece bir saniye, çok değil, durumumu düşündüm.

ben geçen zamanı sayıp, gurur yapıp, başkaları için çabalayıp,
kendimi ikinci, üçüncü plana atıp,
bazen plana bile almayıp, bir süreden sonra insanların fikirleriyle yaşamaya başlayan,
ve bunlarla üzülmeye alışan, kendim olmayan bir çok özellik katmaya çalıştığım,
kendimden pay biçtiğim, ödün verdiğim,
veremediğim, hala karşıdan bir adım beklediğim bi dönem geçiriyodum.

karşıdan beklerken karşıyı da düşünüyodum,
fazla buzdolabı süsü gibi üzerinden atamadığın bir şeye dönüşmek değildi benim istediğim
en son böyle olduğumda, kimse bana söylemedi çok ileri gittiğimi
çünkü ben tamamiyle benim duygularımla adımları atmıştım

şimdi karşıyı da düşünüyorum,
ama motorla geçmek o kadar kolay değil bu sefer
her ne kadar sabahları yolda uyurken hayal kursam da,
motorda kurduğum hayaller de gerçekti, daha belki 7 ay öncesine kadar.
şimdi hiçbirine sahip değilim, bu beni korkutan

beni korkutan şey,
hayal ettiğim o fotoğraf karelerinin gerçek olmayacağı değil
gerçek olup sanki hiç olmamış gibi bitebileceği
ya da sanki sadece ben gerçek sanmışım gibi davranılacağı

istediğim üç beş değil,
sadece gerçekten insanların ne hissettiği
iyi ya da kötü kayırmadan söyleyebileceği bi hava durumunda
eminim ben daha güneşli dolaşırdım şimdiki parçalı bulutlara göre.